ณ ซอยพรีเว็ต ยามค่ำคืนปรากฏร่างชายชราในชุดคลุม ผมเผ้าและหนวดเคราขาวโพลนยาวเฟื้อย เขาเปิดที่จุดบุหรี่สีเงิน กดคลิ๊กแสงสว่างจากหลอดไฟของเสาไฟฟ้าแต่ละดวงถูกดูดเข้ามา จนละแวกนั้นมืดทึม
     " ผมน่าจะรู้ยังไงคุณก็ต้องมา ศจ.มักกอนนากัล " ชายชราพูดกับแมวที่นั่งตัวแข็งทื่อบนกำแพงหินเย็นเฉียบ
     " สวัสดี ศจ.ดัมเบิลดอร์ " แมวกลายร่างเป็นหญิงชราสวมชุดคลุมสีดำ " ข่าวนั่นจริงมั้ยอัลบัส "
     " เกรงว่าจะจริง เป็นทั้งเรื่องดีและร้าย "
     " แล้วเด็กล่ะ " ศจ.มักกอนนากัล กังวล
     " แฮกริดจะเป็นคนพามา "
     กระนั้นเธอก็ไม่ไว้ใจที่มอบหมายภารกิจสำคัญให้แฮกริด ศจ.ดัมเบิลดอร์ถึงกับเอาชีวิตเป็นเดิมพัน สักพักมอเตอร์ไซคล์คันเขื่องก็ลอยละลิ่วจากฟากฟ้า ลงมาจอดเบิ้ลเครื่องบรื๋นๆอยู่ใกล้ๆทั้งคู่ ชายร่างยักษ์ขับมาทักทายคนรอคอย
     " ศจ.ดัมเบิลดอร์ ศจ.มักกอนนากัล "
     " ไม่มีปัญหานะแฮกริด "
     " เจ้าตัวเล็กผล็อยหลับไป ตอนเรากำลังผ่านบริสตัล อย่าทำเขาตื่นล่ะ รับเขาหน่อย " ยื่นทารกน้อยในห่อผ้าห่มให้ทั้งคู่
 " อัลบัสปลอดภัยแน่นะ " ศจ.มักกอนนากัลไม่คลายความห่วงใย " ที่จะให้เขาอยู่กับคนพวกนี้ ฉันเฝ้าดูทั้งวัน พวกเขาเป็นมักเกิ้ลที่แย่ที่สุดที่เคยเห็น "
     " นี่เป็นครอบครัวเดียวที่เขามี " ศจ.ดัมเบิลดอร์ย้ำ " เด็กนี่จะมีชื่อเสียงไม่มีเด็กคนไหนในโลกไม่รู้จักชื่อเขา"
     " ถูกต้อง " แฮกริดเห็นด้วย
     " เขาจึงต้องเติบโตในที่ห่างไกลเราเข้าไว้ " ศจ.ดัมเบิลดอร์กล่าวต่อ " จนกว่าเขาจะพร้อม "
     วางเด็กลงหน้าธรณีประตู แฮกริดร่ำไห้
     " แฮกริดแค่ร่ำลากันชั่วคราวเท่านั้น " ศจ.ดัมเบิลดอร์เตือน แล้วแนบจดหมายซุกในห่อผ้าห่มใต้ทารก จ่าหน้าถึงนายและนางเดอร์สลี่ย์ Mr.and Mrs.V.Dursley 4 Privet Drive Little Whinging Surrey
     " โชคดี แฮร์รี่ พอตเตอร์ " เขากล่าวอวยพรทารกผู้มีแผลเป็นรูปสายฟ้าฟาดบนหน้าผาก ก่อนทั้งหมดจะจากไป 

.10 ปี ต่อมา...
     ป้าเพ็ตทูเนียเคาะประตูห้องใต้บันไดปลุกแฮร์รี่รีบตื่น ส่วนดัดลี่ย์ ลูกพี่ลูกน้องช่วยผสมโรงโดยวิ่งขึ้น วิ่งลงบันได แล้วกระโดดขย่มจนฝุ่นร่วงลงมา
     " ตื่นเร็ว น้องเอ๋ย เราจะไปเที่ยวสวนสัตว์กัน "
     แฮร์รี่ปัดฝุ่นงัวเงียลุกขึ้น
     " โอ้มาแล้ว เจ้าของวันเกิด สุขสันต์วันเกิดจ้ะลูก " ลุงเวอร์นอนยิ้มแก้มแทบปริให้ดัดลี่ย์,ลูกชายร่างตุ้ยนุ้ย น่ารักยิ่งกว่าเด็กคนใดในสายตาแก ทำเสียงเขียวใส่แฮร์รี่ " ทำอาหารเร็วสิ อย่าให้อะไรไหม้อีกล่ะ "
     " ครับลุงเวอร์นอน "
     " ฉันอยากให้ทุกสิ่งดีเลิศ " ป้าเพ็ตทูเนียปิดตาลูกชาย " สำหรับวันพิเศษของดัดลี่ย์ " หันไปแว้ดแฮร์รี่ " เร็วเข้าสิ เอากาแฟมาเสิร์ฟด้วย "
     เธอเปิดมือให้ดัดลี่ย์ดูกล่องของขวัญวางเต็มโต๊ะไปหมด ดัดลี่ย์ไม่พอใจที่ปีนี้ได้เพียง 36 ชิ้น น้อยกว่าเดิม แม้ว่าลุงเวอร์นอนจะพูดปลอบใจว่า มีบางกล่องใหญ่กว่าปีที่แล้ว ดัดลี่ย์ทำท่างอแง
     " เอาอย่างี้ดีกว่านะ ตอนเราออกไปข้างนอก แวะซื้อของขวัญอีก 2 อย่างให้ลูกดีมั้ยจ๊ะ วันนี้ต้องเป็นวันเกิดที่วิเศษสุดสำหรับลูกเลย "
     ก่อนแฮร์รี่จะก้าวขึ้นรถตามป้าเพ็ตทูเนีย และดัดลี่ย์ ลุงเวอร์นอนขู่ว่า
     " ฉันขอเตือนไว้นะ ห้ามมีลูกเล่นใดๆ ไม่ว่าอะไร ไม่งั้นแกอดอาหารทั้งอาทิตย์แน่ ขึ้นรถ "